وقتی صحبت از مراقبتهای بهداشتی میشود، بسیاری یک حقیقت اساسی را فراموش میکنند: هیچ معجزهای در انزوا اتفاق نمیافتد. بیماران توسط نوابغی که پشت درهای بسته روی تختههای برش نوشتهاند، درمان نمیشوند. نیرویی بیسروصدا و قدرتمند در کار است که در آن نتایج بهبود مییابد و خطاها کاهش مییابد، نیرویی که به ندرت به اندازه کافی مورد توجه قرار میگیرد. این نیرویی چشمگیر نیست، مگر اینکه غم بیرون آمدن یک بیمار سالم به جای بازگشت لنگان لنگان برای دور دوم را در نظر بگیریم. پیشرفت واقعی چیست؟ زمانی حاصل میشود که بخشها از حالت انزوای خود خارج شوند و واقعاً صحبت کنند، به اشتراک بگذارند، فرضیات یکدیگر را به چالش بکشند و آنچه را که هر متخصص به تنهایی از دست میداد، کنار هم قرار دهند.
پل زدن بین جهانها: ارتباط به عنوان اولین قدم
هیچ بخشی نمیتواند در انزوا شکوفا شود. این را تصور کنید: تیم رادیولوژی اسکن دریافت میکند اما هرگز از بخش انکولوژی خبری نمیگیرد و پذیرش، بیماران را بدون به اشتراک گذاشتن جزئیات پیشینه با مرکز توانبخشی هدایت میکند. هرج و مرج در آن سکوت کمین کرده است. ابزارهای هماهنگی عملی و منابع بخش - مانند MASC Medical (mascmedical.com) ، یک شرکت استخدام پزشک و تامین نیروی انسانی مراقبتهای بهداشتی - میتواند از انتقال روانتر پشتیبانی کند. ما این تغییر را به جادوی فناوری پیشرفته و همکاری بین رشتهای نسبت میدهیم. جلسات منظم چند رشتهای، سوابق مشترک و گفتگوهای درون سازمانی، سردرگمی را کاهش داده و در زمان صرفهجویی میکند. ارتباط ساختاریافته و مداوم، رژیمهای درمانی را هماهنگ میکند، خطاهای تجویز را کاهش میدهد و انگیزهها را از رقابتی به مشارکتی تغییر میدهد.
از رقابت تا مسئولیت مشترک
گاهی اوقات راهروهای بیمارستان به اندازه پروتکلهای بیماریهای عفونی، پر از رقابت است. بخشها برای منابع یا کسب اعتبار با هم رقابت میکنند. وقتی فشارها زیاد و تعداد کارکنان کم باشد، این تقریباً اجتنابناپذیر است. با این حال، هنگامی که همکاری در اولویت قرار میگیرد، یک تغییر اساسی رخ میدهد: موفقیت به جای یک منطقه حفاظتشده، به یک دارایی مشترک تبدیل میشود. متخصصان قلب و پرستاران در مورد میزان بهبودی پس از عمل، از بازیهای سرزنش فراتر میروند، زیرا خود را عضوی از یک تیم میدانند که از بیمار در رختخواب مراقبت میکند. دیگر خبری از سرزنش نیست، فقط راهحلهای عملی در زمان واقعی با هم مطرح میشوند.
سرعت بخشیدن به تصمیمگیری
به سرعتی که زنجیرههای تصمیمگیری تکدپارتمانی با آن پیش میروند، فکر کنید. کندی تنها یکی از جنبههای این وضعیت است. یک مشاور ایمیلهای بیشماری ارسال میکند، در حالی که کارکنان رده پایین منتظر دادههای آزمایشگاهی از طریق سه واسطه هستند. به محض اینکه آن مرزهای نامرئی ناپدید میشوند، تصمیمگیری سرعت میگیرد، مانند یک نوار الاستیک که پس از سالها فشار آزاد میشود. جراحان قبل از عمل جراحی با متخصصان بیهوشی مشورت میکنند تا از وحشت در اواسط عمل به دلیل کمبود دانش جلوگیری کنند. داروسازان در جلسات برنامهریزی شرکت میکنند تا هیچکس بعداً برای داروهای کمیاب به دردسر نیفتد.
افزایش اعتماد بیمار
بیمار شکاک بیش از آنچه پزشکان حاضر به پذیرش آن هستند، احساس میکند. مراقبتهای پراکنده، صرف نظر از اینکه رفتار کنار تخت چقدر مودبانه باشد، ناخوشایند به نظر میرسد. اما شروع به پیوند دادن تلاشهای تیمها به صورت آشکار کنید (بیماران میشنوند که فیزیوتراپیستها جراحانی را که مستقیماً با پزشکان عمومی چت میکنند، در جریان امور قرار میدهند) و خواهید دید که اضطراب به سرعت کاهش مییابد، زیرا اعتماد، شکاف ناشی از پیامهای پراکنده یا دستورالعملهای متناقض را قبل از فرا رسیدن روز ترخیص پر میکند. این رویکرد یکپارچه، اعتماد به نفس را تقویت میکند و تضمین میکند که هیچ کس نادیده گرفته نشود یا مانند یک مورد چک لیست با او رفتار نشود و بدون بررسی دقیق، از یک سینی به سینی دیگر منتقل نشود.
نتیجهگیری
همکاری بین بخشهای بیمارستان چیزی نیست که در کتابچههای راهنمای بهبود خدمات ذکر شود. این همکاری هر روز در بخشهای شلوغ و کلینیکها در همه جا، درست در قلب نتایج بهتر سلامت قرار دارد. شواهد واضح است: وقتی خطوط ارتباطی بهبود مییابند، خطاها کاهش مییابند، زمان بهبودی تسریع میشود، رضایت شغلی افزایش مییابد و شانههای همه سبکتر میشود. با این حال، هیچ یک از این پیشرفتها نیازی به زرق و برق یا سیستمهای فانتزی ندارد. این امر صرفاً مستلزم تلاش واقعی برای عبور از مرزها، گوش دادن دقیق و سپس اقدام سریع با هم است - نه یک روز، بلکه امروز، زیرا بیماران به معنای واقعی کلمه دیگر نمیتوانند جایگزین دیگری را تحمل کنند.
تصویر منتسب به Pexels.com